Αντιμετώπιση στυτικής δυσλειτουργίας

Στυτική δυσλειτουργία

Ως στυτική δυσλειτουργία (ΣτΔ) περιγράφεται η επανειλημμένη αδυναμία επίτευξης και/ή διατήρησης σκληρής στύσης που να επιτρέπει μια ικανοποιητική σεξουαλική πράξη.

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει σαφές ότι η στυτική δυσλειτουργία αποτελεί πρώιμο δείκτη ιάσιμων παθολογικών καταστάσεων (π.χ. σακχαρώδης διαβήτης, καρδιαγγειακά νοσήματα) που, εφόσον δεν αντιμετωπιστούν, είναι δυνατόν να βλάψουν την ποιότητα ζωής και να μειώσουν την επιβίωση του ατόμου.

Η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να επηρεάσει αρνητικάτην ψυχική υγεία του άνδρα, τις διαπροσωπικές του σχέσεις και συνολικά την καθημερινή του ζωή. Είναι λοιπόν μια μοναδική ευκαιρία στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της ΣτΔ να διορθωθούν πολλά θέματα που άπτονται της γενικής υγείας του άνδρα.

ΟΡΙΣΜΟΣ

Η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ψυχική υγεία του άνδρα, τις διαπροσωπικές του σχέσεις και συνολικά την καθημερινή του ζωή.Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα είναι ιδιαίτερα πολυσύνθετο φαινόμενο. Η σεξουαλική λειτουργία βασίζεται στην ακεραιότητα των ανατομικών,  φυσιολογικών και συμπεριφορικών δομών του άνδρα.

Ταυτόχρονα όμως διαπλέκεται και με τις πεποιθήσεις του για τη σεξουαλικότητα και τον ανδρισμό, τις γονεϊκές και κοινωνικοοικονομικές επιδράσεις, την ποιότητα της σχέσης του με τη σύντροφο, αλλά και τις πεποιθήσεις και αξιολογήσεις της συντρόφου σχετικά με τη σεξουαλική δραστηριότητα. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι καμία ανθρώπινη λειτουργία δεν εμπλέκει τόσα στοιχεία της ανδρικής ταυτότητας, σε τόσα επίπεδα, όσα η σεξουαλικότητα.

Ιατρική προσέγγιση

Όλες οι αποφάσεις για τη στυτική δυσλειτουργία λαμβάνονται από κοινού από ασθενή και ιατρό (shared decision makingSDM). Ο Ανδρολόγος παρουσιάζει στον ασθενή όλες τις ιατρικά τεκμηριωμένες διαγνωστικές και θεραπευτικές επιλογές. Στη συνέχεια στηρίζει τον ασθενή ενόσω σχηματίζει απόψεις και προτιμήσεις, που θα τον οδηγήσουν σε μια ώριμη και ενσυνείδητη απόφαση

Η προσέγγιση αυτή σέβεται απόλυτα την αυτονομία του ατόμου και την επιθυμία του να αυτοπροσδιορίζεται, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη κοινωνικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές και μαθησιακές ιδιαιτερότητες. Ο άνδρας που με τρόπο ανοικτό προσφέρει και δέχεται πληροφορίες για το τόσο ευαίσθητο αυτό πρόβλημα της ζωής του οικοδομεί μια ισχυρή σχέση με τον Ανδρολόγο, δηλαδή τον απόλυτα καταρτισμένο και αφοσιωμένο ειδικό επιστήμονα.

Παρόλο που το επίπεδο των ιατρικών γνώσεων και οι επικοινωνιακές δεξιότητες των ασθενών μπορεί να ποικίλλουν, ο Ανδρολόγος οφείλει πάντα με γλώσσα απλή και όρους κατανοητούς να παρουσιάζει ξεκάθαρα τις πληροφορίες που αφορούν τη διάγνωση και θεραπεία της πάθησης. Όταν υπάρχει σεξουαλική σύντροφος αυτή είναι πάντα ευπρόσδεκτη, ώστε να γίνουν αντιληπτές και οι δικές της πεποιθήσεις και αξιολογήσεις γύρω από το πρόβλημα του συντρόφου της.

Παράγοντες κινδύνου

Η ΣτΔ αποτελεί συχνή κατάσταση, που υπολογίζεται ότι ταλαιπωρεί περί τα 150 εκατομμύρια άνδρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην επιδημιολογική μελέτη MMAS (Massachusetts Male Ageing Study) διαπιστώθηκε ότι οι άνδρες ηλικίας 40-70 ετών ανέφεραν στυτική δυσλειτουργία διάφορης βαρύτητας σε ποσοστό 52%.

Αναγνωρισμένοι  για τη ΣτΔ είναι οι ακόλουθοι:

1.Ηλικία
2.Κάπνισμα
3.Σακχαρώδης Διαβήτης
4.Υπέρταση
5.Δυσλιπιδαιμία
6.Παχυσαρκία
7.Κατάθλιψη
8.Καθιστικός τρόπος ζωής

Κύριος αιτιολογικός παράγοντας

Πληθώρα δεδομένων καταδεικνύει ότι ο κύριος αιτιολογικός παράγων της ΣτΔ είναι οι αγγειακές βλάβες του πέους. Η ΣτΔ έχει κοινή αιτιολογία και παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς με την καρδιαγγειακή νόσο.

Η βαρύτητα της ΣτΔ συμβαδίζει με τη βαρύτητα των προβλημάτων της καρδιάς και των αγγείων, ενώ πρόσφατες μελέτες θεωρούν τη ΣτΔ πρώιμο δείκτη λανθάνουσας καρδιαγγειακής νόσου.

Η ΣτΔ μπορεί να εκδηλωθεί έως 5 χρόνια πριν από ένα καρδιαγγειακό σύμβαμα. Η παγκόσμια αύξηση του αριθμού των ανδρών με παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο συνοδεύεται από μια παράλληλη αύξηση των ανδρών με στυτικά προβλήματα.

grammes
pathiseis-eikona-2

Αίτια

Υπέρταση

Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί πολύ συχνή κατάσταση που εκδηλώνεται περίπου στο 29% των ενηλίκων. Συνδέεται αιτιολογικά με τη ΣτΔ και συμβάλλει καθοριστικά στην εμφάνισή της (υπερτασιογενείς στενωτικές αλλοιώσεις των αρτηριών).

Εκτιμάται ότι το 38%-42% των ανδρών με προβλήματα στύσης έχουν υπέρταση, ενώ περίπου το 35% των υπερτασικών ανδρών πάσχουν από διαφόρου βαθμού στυτική δυσλειτουργία.

Δυσλιπιδαιμία

Στα Αίτια Στυτικής Δυσλειτουργίας περιλαμβάνονται και οι διαταραχές των λιπιδίων ανευρίσκονται περίπου στο 53% του ενήλικου πληθυσμού. Περίπου το 42,4% των ανδρών με ΣτΔ έχει υπερλιπιδαιμία. Τα αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης και LDL (χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεΐνη) παρουσιάζουν σημαντική συσχέτιση με μέτρια έως σοβαρή Στυτική Δυσλειτουργία.

Άνδρες με κακή έως πολύ κακή στύση έχουν διπλάσια πιθανότητα να εμφανίζουν υψηλή χοληστερόλη και υψηλό λόγο LDL/χοληστερόλης συγκριτικά με τους άνδρες που έχουν καλή έως πολύ καλή στύση.

 

Σακχαρώδης Διαβήτης

Παράλληλα, στα Αίτια Στυτικής Δυσλειτουργίας εντάσσεται ο σακχαρώδης διαβήτης. Μάλιστα η Στυτική Δυσλειτουργία αποτελεί μια από τις συχνότερες επιπλοκές του διαβήτη. Ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου, η συχνότητα εμφάνισης στυτικών διαταραχών κυμαίνεται από 20% έως 85%. Η αναμενόμενη παγκόσμια αύξηση των περιστατικών σακχαρώδη διαβήτη στα 29 εκατομμύρια μέχρι το 2050 εκτιμάται ότι θα οδηγήσει σε αντίστοιχη αύξηση των διαβητικών με στυτική δυσλειτουργία.

Περίπου 20% των ανδρών με Στυτική Δυσλειτουργία έχουν σακχαρώδη διαβήτη. Η μελέτη MMAS διαπίστωσε Στυτική Δυσλειτουργία στο 28% των ανδρών με σακχαρώδη διαβήτη έναντι 10% των ανδρών χωρίς διαβήτη (τριπλάσια αύξηση κινδύνου). Η Στυτική Δυσλειτουργία εμφανίζεται συχνότερα στους διαβητικούς άνω των 50 ετών και μάλιστα σε περίπου διπλάσια συχνότητα σε σχέση με άνδρες ίδιας ηλικίας χωρίς διαβήτη (45,8% έναντι 24,1%).

Εξάλλου, ο σχετικός κίνδυνος εμφάνισης Στυτική Δυσλειτουργία αυξάνει όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια του σακχαρώδη διαβήτη. Είναι γνωστό ότι στους διαβητικούς άνδρες η Στυτική Δυσλειτουργία παρατηρείται σε μικρότερες ηλικίες σε σχέση με τους μη διαβητικούς.

Σε κάποιες περιπτώσεις η Στυτική Δυσλειτουργία μπορεί να αποτελεί την πρώτη εκδήλωση ενός αδιάγνωστου σακχαρώδη διαβήτη, γεγονός που υπογραμμίζει την ανάγκη ελέγχου των ανδρών με Στυτική Δυσλειτουργία για παράγοντες κινδύνου του σακχαρώδη διαβήτη.

Νευρολογικά Νοσήματα

Η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να εμφανιστεί όταν διαταράσσονται οι κεντρικοί νευρικοί μηχανισμοί ελέγχου της στύσης στον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό (ΚΝΣ) ή τα περιφερικά αυτόνομα νεύρα που συνδέουν τα κέντρα αυτά με το πέος.

Σε κεντρικό επίπεδο, τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, οι όγκοι του εγκεφάλου, οι κακώσεις και παθήσεις του νωτιαίου μυελού, οι νευρο-εκφυλιστικές παθήσεις (πολλαπλή σκλήρυνση, νόσος Parkinson) αποτελούν τις σημαντικότερες αιτίες Στυτικής Δυσλειτουργίας.

Σε περιφερικό επίπεδο, οι πολυνευροπάθειες, οι νευροπάθειες των χρονίων νοσημάτων (σακχαρώδης διαβήτης Ι/ΙΙ, χρόνια νεφρική και ηπατική ανεπάρκεια) και μείζονα χειρουργεία ή ακτινοθεραπείες στην πύελο ή το οπισθοπεριτόναιο (π.χ. ριζική προστατεκτομή λόγω καρκίνου προστάτη) μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε προβλήματα στύσης.

Άλλοι μη καρδιαγγειακοί παράγοντες

Η ΣτΔ έχει συσχετιστεί και με πρόσθετους παράγοντες κινδύνου ή νοσηρές καταστάσεις όπως η κατάθλιψη, η πρόωρη εκσπερμάτιση, τα συμπτώματα του κατώτερου ουροποιητικού (ΣΚΟ) – που συνήθως οφείλονται στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ) –  και άλλες δυσλειτουργίες της ούρησης, όπως η υπερλειτουργικότητα της κύστης.

Σε 3 μεγάλες διεθνείς μελέτες το 11% των ασθενών με ΣτΔ ανέφεραν κατάθλιψη, ενώ το 30%-60% πρόωρη εκσπερμάτιση. Επίσης, αρκετές μελέτες συνέδεσαν τα ΣΚΟ της ΚΥΠ με την Στυτική Δυσλειτουργία. Περίπου το 72% των ανδρών με ΣΚΟ λόγω ΚΥΠ αναφέρουν Στυτική Δυσλειτουργία και μοιράζονται κοινούς μη αγγειακούς (π.χ. ηλικία, ψυχικές διαταραχές) και αγγειακούς (π.χ. παχυσαρκία, υπέρταση, διαβήτης) παράγοντες κινδύνου.

Οι παρατηρήσεις αυτές καθιστούν πολύ σημαντική την αναζήτηση προβλημάτων στύσης σε ασθενείς που εμφανίζουν τις προαναφερθείσες πολύ συχνές νοσηρές καταστάσεις.

Κύριος Αιτιολογικός Παράγων

Πληθώρα δεδομένων καταδεικνύει ότι ο κύριος αιτιολογικός παράγων της Στυτικής Δυσλειτουργίας είναι οι αγγειακές βλάβες του πέους. Η Στυτική Δυσλειτουργία έχει κοινή αιτιολογία και παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς με την καρδιαγγειακή νόσο. Η βαρύτητα της Στυτικής Δυσλειτουργίας συμβαδίζει με τη βαρύτητα των προβλημάτων της καρδιάς και των αγγείων, ενώ πρόσφατες μελέτες θεωρούν την πάθηση πρώιμο δείκτη λανθάνουσας καρδιαγγειακής νόσου. Η Στυτική Δυσλειτουργία μπορεί εκδηλωθεί έως 5 χρόνια πριν από ένα καρδιαγγειακό σύμβαμα. Η παγκόσμια αύξηση του αριθμού των ανδρών με παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο συνοδεύεται από μια παράλληλη αύξηση των ανδρών με στυτικά προβλήματα.

Ψυχολογικοί παράγοντες

Διάφοροι ψυχολογικοί παράγοντες (π.χ. άγχος, κατάθλιψη, συγκρουσιακές σχέσεις) και ψυχοκοινωνικά ζητήματα μπορεί να συμβάλλουν στην εμφάνιση Στυτικής Δυσλειτουργίας ή να απορρέουν από αυτή. Οι ασθενείς είναι δυνατόν να μη μπορούν να αξιολογήσουν τη σχέση των καταστάσεων αυτών με το πρόβλημα της στυτικής δυσλειτουργίας.

Η συζήτηση των θεμάτων αυτών με τους ασθενείς και τους συντρόφους τους μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη αντίληψη της κατάστασης και στην απόφαση για εμπλοκή ενός σεξοθεραπευτή με γνώσεις και εμπειρία στη θεραπευτική διαδικασία.

Η συμβολή του ειδικού αυτού θα ωφελήσει στις περισσότερες περιπτώσεις όπου δίνεται η αίσθηση της ύπαρξης ανεπίλυτων θεμάτων στη σχέση του ζεύγους, που μπορεί να επηρεάζουν τη σεξουαλικότητα του άνδρα.

Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου αναμένεται ταχεία επιδείνωση της στυτικής λειτουργίας (π.χ. μετά από επικείμενο πυελικό χειρουργείο) ή σε πιο περίπλοκες καταστάσεις (μακροχρόνιο πρόβλημα Στυτικής Δυσλειτουργίας, σεξουαλική κακοποίηση) φαίνεται ότι η πρώιμη εμπλοκή ενός σεξοθεραπευτή βελτιώνει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας.

Σε νεαρά άτομα (<40 ετών) με μακρό ιστορικό πρωτοπαθούς Στυτικής Δυσλειτουργίας συνιστάται από την Ευρωπαϊκή Ουρολογική Εταιρεία η άμεση παραπομπή για ψυχιατρική εκτίμηση πριν από την έναρξη οποιουδήποτε κλινικού ελέγχου.

pathiseis-eikona-3

Διάγνωση

Οι πρωτοποριακές μελέτες των Masters και Johnson ανέδειξαν 4 φάσεις στον κύκλο της σεξουαλικής απάντησης του άνδρα: επιθυμία, διέγερση, οργασμός και λύση.

Η ΣτΔ επηρεάζει σαφώς τη φάση της σεξουαλικής διέγερσης. Ωστόσο, μπορεί να επηρεαστεί και το σεξουαλικό ενδιαφέρον του άνδρα, αλλά και η ικανότητα του να έρθει σε οργασμό.

Ιατρική Προσέγγιση

Η αδυναμία του ατόμου να κατανοήσει τις φάσεις τις σεξουαλικής απάντησης είναι δυνατόν να το κάνει να συγχέει τη ΣτΔ με προβλήματα ερωτικής διάθεσης, οργασμού και ανερέθιστης περιόδου, διαταραχές εκσπερμάτισης (πρόωρη ή γρήγορη) και καταστάσεις όπως η νόσος Peyronie (κάμψη πέους).

Η μείωση ή απουσία της γενετήσιας επιθυμίας  είναι σημαντικό να αναζητούνται στον ασθενή, διότι η οποιαδήποτε θεραπεία της ΣτΔ δε θα λύσει το πρόβλημα αυτό και έτσι θα συνεχίσει να προκαλεί άγχος και απογοήτευση στον άνδρα και τη σύντροφό του.

Ψυχοσεξουαλικό ιστορικό

Μεγάλη σημασία πρέπει να δίνεται στη λήψη του ψυχοσεξουαλικού ιστορικού και στην εκτίμηση της βαρύτητας της ΣτΔ. Εφόσον το άτομο είναι σεξουαλικά ενεργό βοηθά η χρήση ειδικών ερωτηματολογίων, όπως ο Διεθνής Δείκτης Στυτικής Δυσλειτουργίας (IIEF, IIEF-5) και ο Δείκτης Σκληρότητας Πέους (EHS).

Η παρουσία νυκτερινών και πρωινών στύσεων είναι μια σημαντική πληροφορία, διότι παραπέμπει σε ψυχογενή αίτια της ΣτΔ χωρίς ωστόσο να είναι απόλυτο. Η βαθμιαία εγκατάσταση και επιδείνωση της ΣτΔ συνήθως είναι γνώρισμα των οργανικών παθολογιών, όπως οι καρδιαγγειακές διαταραχές.

Πρόσθετοι παράγοντες που επηρεάζουν τη στύση

Είναι σημαντικό να διευκρινίζονται τυχόν αναφορές του ατόμου σε πρόωρη ή γρήγορη εκσπερμάτιση και σε αδυναμία επίτευξης στύσης για κάποια χρονική περίοδο μετά την εκσπερμάτιση (ανερέθιστη περίοδος). Η ανερέθιστη περίοδος μεγαλώνει καθώς αυξάνει η ηλικία και φυσιολογικά δυσχεραίνει την εμφάνιση στύσης.

Πολύ σημαντική φροντίδα του Ανδρολόγου αποτελεί η καταγραφή των συνοδών παθήσεων του ασθενή και των φαρμάκων που λαμβάνει συστηματικά.

Ένας μεγάλος αριθμός φαρμακευτικών σκευασμάτων ευρείας κατανάλωσης μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη στυτική λειτουργία:

  • Αντιϋπερτασικά (π.χ. θειαζιδικά διουρητικά, β-αποκλειστές κ.α.)
  • Αντικαταθλιπτικά (τρικυκλικά, εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης)
  • Αντιψυχωσικά (π.χ. νευροληπτικά κ.α.)
  • Αντιανδρογόνα (GNRH ανάλογα και ανταγωνιστές, αναστολείς 5-α ρεδουκτάσης)
  • Ναρκωτικά και ευφορικές ουσίες (π.χ. αλκοόλ, ηρωίνη, κοκαΐνη, μαριχουάνα, μεθαδόνη, συνθετικά ναρκωτικά, αναβολικά στεροειδή κ.α.)
pathiseis-eikona-4

Αντιμετώπιση

Διόρθωση παραγόντων κινδύνου

Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η ελάττωση του σωματικού βάρους παχύσαρκων αλλά κατά τα άλλα υγιών ανδρών, σε συνδυασμό με άσκηση και καλύτερη διατροφή (μεσογειακή δίαιτα), οδηγούν όχι μόνο σε βελτίωση της γενικής υγείας, αλλά και σε καλυτέρευση της σεξουαλικής ζωής.

Τα ευρήματα επιβεβαιώθηκαν και σε παχύσαρκους ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη. Η εφαρμογή δίαιτας χαμηλών θερμίδων και σωματικής άσκησης, ιδίως έντονης (200-300 λεπτά ανά εβδομάδα), έδειξε να συσχετίζεται με βελτίωση της στυτικής λειτουργίας και αύξηση των επιπέδων τεστοστερόνης σε παχύσαρκους άνδρες. Ανάλογες παρατηρήσεις έγιναν και σε υπέρβαρους διαβητικούς.

ΑΛΛΑΓΗ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ

Η τακτική σωματική άσκηση, 3 φορές την εβδομάδα, φάνηκε να παίζει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση στυτικής δυσλειτουργίας υπερτασικών ασθενών. Το ίδιο παρατηρήθηκε σε ασθενείς με ιστορικό πρόσφατης αγγειοπλαστικής αλλά και σε ασθενείς με πρόσφατο έμφραγμα του μυοκαρδίου που εντάχθηκαν σε πρόγραμμα  περπατήματος στο σπίτι. Η άσκηση σε τέτοιους ασθενείς πρέπει να είναι πάντα επιβλεπόμενη και να συνοδεύεται από τακτικό καρδιολογικό έλεγχο.

Η διακοπή του καπνίσματος, ως γνωστού παράγοντα κινδύνου για ΣτΔ, θα πρέπει να είναι καθολική και αυστηρή σε όλους τους άνδρες καπνιστές. Η σωστή ρύθμιση τυχόν υποκείμενων νόσων (δυσλιπιδαιμία, υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης κ.α.) αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της όποιας θεραπευτικής προσπάθειας.

Η αντιμετώπιση ενδοκρινικών διαταραχών που αφορούν την τεστοστερόνη, την προλακτίνη και τις θυρεοειδικές ορμόνες είναι κεφαλαιώδης και μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα της σεξουαλικής δυσλειτουργίας εφόσον είναι και το μοναδικό αίτιο.

Η τροποποίηση της λαμβανόμενης φαρμακευτικής αγωγής μπορεί επίσης να καλυτερεύσει σημαντικά τη ΣτΔ, αν αυτή είναι φαρμακευτικής αιτιολογίας.

Ψυχοσεξουαλική υποστήριξη

Η ψυχοθεραπεία και η συμβουλευτική ψυχοσεξουαλική υποστήριξη βοηθά τους ασθενείς και τους συντρόφους τους να επικοινωνήσουν καλύτερα τους σεξουαλικούς τους προβληματισμούς, να μειώσουν το άγχος γύρω από τη σεξουαλική συνεύρεση και να διευκολυνθούν να ενσωματώσουν στην ερωτική τους ζωή τις θεραπευτικές επιλογές που τους προτείνονται για την αντιμετώπιση της ΣτΔ.

Πολλοί άνδρες αποφεύγουν ή διακόπτουν τις θεραπείες της ΣτΔ φοβούμενοι τυχόν απώλεια του ανδρισμού τους ή ανησυχώντας για πιθανή αποτυχή έκβαση κατά τη σεξουαλική συνεύρεση. Σε άνδρες με σαφώς ψυχογενή στυτική δυσλειτουργία θα πρέπει να προτείνεται υποστηρικτική ψυχοθεραπεία ως εναλλακτική λύση ή ως συμπληρωματική προσέγγιση στη θεραπεία της ΣτΔ.

Στην ψυχογενή ΣτΔ υπάρχει έντονο άγχος και αγωνία σχετικά με την επίτευξη ή όχι ικανοποιητικής στύσης. Η φαρμακευτικές θεραπείες είναι αποτελεσματικές σε παρόμοιες περιπτώσεις, ωστόσο η προσθήκη της ψυχοθεραπείας ή ψυχοσεξουαλικής συμβουλευτικής μπορεί να βοηθήσει τον άνδρα να αξιοποιήσει αποτελεσματικότερα τη χρησιμοποιούμενη θεραπεία και ίσως σταδιακά να απαγκιστρωθεί από αυτήν.

Στις κλινικές μελέτες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα έχει φανεί πως τα συνδυαστικά σχήματα (φάρμακα και ψυχοθεραπεία) γενικά συνοδεύονται από σημαντικότερη καλυτέρευση της στυτικής λειτουργίας σε υψηλότερο ποσοστό ασθενών από ότι οποιαδήποτε μονοθεραπεία, ενώ το ευνοϊκό αποτέλεσμα διαρκεί περισσότερο.

Θεραπευτική αγωγή πρώτης γραμμής

Για τη θεραπεία των διαταραχών στύσης μπορούμε να ακολουθήσουμε διάφορες θεραπευτικές προσεγγίσεις. Η απόφαση λαμβάνεται από κοινού με τον ασθενή μετά από ολοκληρωμένη ενημέρωση για τα οφέλη και τους δυνητικούς κινδύνους που απορρέουν από τις επιλογές θεραπείας. Η ορθή αξιολόγηση της βαρύτητας της στυτικής δυσλειτουργίας, των αιτιών της αλλά και των ατομικών ιδιαιτεροτήτων του άνδρα διασφαλίζει ένα άριστο θεραπευτικό αποτέλεσμασχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις.

Η θεραπευτική αγωγή πρώτης γραμμής αναφέρεται σε:

  • Δισκία από το στόμα
  • Αντλίες κενού (vacuum erection devices , VED)
  • Ενδοουρηθρική χορήγηση αλπροσταδίλης
  • Κρουστικά κύματα χαμηλής έντασης (extracorporeal shock-wave therapy, ESWT)

Θεραπευτική αγωγή δεύτερης γραμμής: Ενδοσηραγγώδεις Ενέσεις

Όταν αποτυγχάνουν οι θεραπείες πρώτης γραμμής, ο Ανδρολόγος προτείνει τις ενδοσηραγγώδεις ενέσεις αγγειοδραστικών ουσιών. Η αποτελεσματικότητα των πεϊκών ενέσεων είναι υψηλή και πλησιάζει το 85%.

Πριν την ανακάλυψη των δισκίων από το στόμα η θεραπεία αυτή ήταν και η αρχικώς προτεινόμενη στους ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία. Η θεραπευτική αγωγή δεύτερης γραμμής περιλαμβάνει:

  • Αλπροσταδίλη (Προσταγλανδίνη Ε1)
  • Συνδυασμό ουσιών

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στη σχετική ενότητα

Θεραπευτική αγωγή τρίτης γραμμής: Πεϊκές Προθέσεις

Οι ασθενείς που καταλήγουν στην τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης είναι όσοι είτε αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν σε όλες τις προηγούμενες θεραπείες, είτε επιθυμούν μια μόνιμη λύση στο πρόβλημά τους. Υπάρχουν διάφοροι τύποι πεϊκών προθέσεων.

Οι περισσότεροι ασθενείς σήμερα επιλέγουν υδραυλικές προθέσεις 3-τεμαχίων λόγω του πιο«φυσικού» αποτελέσματος στη στύση. Η ικανοποίηση των ασθενών υπολογίζεται σε 92%-100% και των συντρόφων σε 91%-95%.

Οι κυριότερες επιπλοκές των πεϊκών προθέσεων είναι:

  • H μηχανική δυσλειτουργία (5% στην πενταετία από την τοποθέτηση)
  • H βλάβη της αντλίας, και η μόλυνση της πρόθεσης (2%-3%)

Τα μετεγχειρητικά αποτελέσματα είναι καλύτερα σε χειρουργικά κέντρα με μεγάλο αριθμό περιστατικών.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε στη σχετική ενότητα.

arrow-up